Categoriearchief: Blog

Blog

“Je bent zo goed als je laatste ZZP collega”

Een veel gehoorde opmerking in de voetballerij is: “je bent zo goed als je laatste wedstrijd”. En dat klopt in de praktijk ook wel; zo word je opgehemeld en zo word je weer afgeschreven. In dit geval is het echter wel zo dat je zelf verantwoordelijk bent voor de geleverde (wan)prestatie, en dus indirect ook voor de gevolgen daarvan. Maar wat nu als jouw teamgenoot een hele slechte wedstrijd speelt en jij wordt er vervolgens op afgerekend!? Dat zou gek zijn toch? En toch is dat een situatie waarin wij ons als zelfstandige zorgverleners regelmatig begeven.

“Nou, gisteren hadden we een zzp’er hier, man, man, man, ik had echt nog liever alleen gestaan! Eerlijk waar, daar had je helemaal geen donder aan, hij zat maar op de bank met zijn telefoon te klooien en voerde werkelijk geen moer uit. Hij weigerde op een gegeven moment zelfs om de vrouwelijke cliënten te douchen, dat mocht hij niet. Serieus? En als je dan weet wat hij per uur kost! Nee, dat was geen reclame voor jullie! En dit was niet voor het eerst hoor! Jullie verdienen ze wel heel erg gemakkelijk op die manier”.

Even stond ik sprakeloos voor mij uit te kijken, met stomheid geslagen. Waarom was ‘ik’ ineens ‘jullie’ geworden? Waarom werd ik ineens gezien als een teamgenoot van iemand waar ik niet eens mee samen speelde? En hoe kwam het dat ik ineens onderdeel geworden was van een grotere geheel, waar ik voor mijn gevoel helemaal geen invloed op had? Het voelde alsof de wanprestatie van mijn collega zzp’er hier ook aan mij werd toegeschreven! Uren, dagen, weken heb ik lopen buffelen om een goede naam op te bouwen bij deze opdrachtgever. En mijn collega zzp’er presteert het om ‘ons’ in een paar uurtjes helemaal af te schrijven.

Vanuit een natuurlijke reactie hoor ik mijzelf excuses aanbieden voor deze voor mij totaal onbekende vakgenoot. En tegelijkertijd besef ik mij de waanzin van mijn uitlatingen. Waarom zou ik mij moeten excuseren voor het niet functioneren van een andere zelfstandige zorgverlener. Tenslotte zijn wij allemaal eenmansbedrijfjes die niet verantwoordelijk zijn voor elkaars bedrijfsvoering. Wij zijn allen individuen die zelf verantwoordelijk zijn voor de geleverde zorgverlening. En toch voel ik mij op de een of andere manier verantwoordelijk voor het disfunctioneren van deze collega zzp’er.

Ik merk dat ik hier steeds vaker tegenaan loop. Dat ik steeds vaker de behoefte voel om bepaalde personen van feedback te willen voorzien. Maar die mogelijkheid is er meestal niet. En dat frustreert mij mateloos. Want ik heb last van de onprofessionele houding van sommige zzp’ers. Ik heb last van de algemene impressie die in de media wordt geschetst van de zelfstandige zorgverlener. Ik heb last van de toename van ongeschikte zorgverleners die zich onder het mom van het zzp-schap rijk  denken te rekenen. Ik heb last van collega zzp’ers die geen echte ondernemers zijn. Ik heb last van collega zzp’ers die de taal niet machtig zijn. Ik heb daar last van, maar ik kan er vervolgens niks mee.

Gelukkig zijn er vele initiatieven zijn op handen om de kwaliteit van de zelfstandige zorgverleners te verhogen en de wildgroei van kwakzalvers tegen te gaan. Dat is mooi. Ik hoop dat deze initiatieven op zeer korte termijn resultaten zullen afwerpen. Dat het kaf van de koren zal worden gescheiden. Al was het alleen maar om het gevoel van onrecht, machteloosheid en frustratie weg te nemen. Ik vind mijn vak namelijk te leuk en te mooi om het door andere te laten verzieken! Dat wilde ik even kwijt.

Gaby

“Welk uurloon kan ik als ZZP’er vragen?”

Mijn docent op school zei vroeger altijd: ‘Er zijn geen domme vragen’.Diezelfde docent beweerde ook stellig dat de Rijn bij Lobith ons land binnen komt …

“Welk uurloon kan ik als ZZP’er vragen”? Een vraag die ik, tot mijn grote irritatie, regelmatig op diverse sociale media voorbij zie komen.“Waarom ik mij hier zo vreselijk aan irriteer”? Wel, om meerdere redenen;

Ten eerste heb je als zzp’er namelijk geen ‘uurloon’, maar een uurtarief! Je hebt ook geen salaris, maar je hebt inkomen! Misschien is het de ‘mind-set’ die mij hier stoort. De nog altijd ‘loonarbeider’ die zich zonder enige voorbereiding op het wereldwijde web begeeft en zich daar plotseling uitgeeft als zelfstandig ondernemer. Een kamer van koophandel nummer kan iedereen krijgen, dat maakt je echter nog geen ondernemer! Jezelf vooraf verdiepen en inlezen mag je later gewoon opvoeren voor je zelfstandige aftrek, dus maak daar alstublieft dan ook gebruik van!

Ten tweede vind ik de term ‘als ZZP’er’ verkeerd gekozen. Het is namelijk geen functieomschrijving met een bijbehorende functieschaal! De afkorting ZZP is door de belastingdienst in het leven geroepen voor een groep van zelfstandigen zonder personeel, meestal met de eenmanszaak als rechtsvorm. Dat betekend dus dat je gaat ondernemen en dat je risico gaat lopen! Dat betekent ook dat je wel iets (per uur) kan ‘vragen’ aan een opdrachtgever, maar ook dat je telkens weer moet afwachten of je het ook daadwerkelijk gaat krijgen!

Daarnaast stoor ik mij aan de term ‘wat kan ik’. Je kunt jezelf hier in plaats daarvan beter de vraag stellen; ‘wat vind ik’. Wat vind ik mij als individueel zelfstandige waard, welke diploma’s bezit ik, hoeveel ervaring heb ik, is mijn kennis wel up-to-date, enzovoort. Ook kun je jezelf daarnaast de vraag stellen ‘wat wil ik’, welke opdrachten ben ik bereid te aanvaarden, welke taken ben ik bereid uit te voeren, enzovoort. Ieder mens is uniek en iedere opdracht is anders. Er hangt dus ook geen standaardprijs aan ‘de ZZP’er’, maar uitsluitend aan jouw persoonlijke situatie.

Maar wat mij misschien nog wel het meeste stoort is de onderliggende boodschap achter vraag. Uiteraard is inkomen een heel belangrijk onderdeel van het mensenleven. Maar laat het alsjeblieft niet leidend zijn! Ondernemer worden doe je allereerst van uit je hart en niet vanuit je portemonnee. Indien ‘welk uurloon kan ik als zzp’er vragen’ de eerste vraag is die je op een forum of een online netwerk stelt, dan begin je volgens mij vanwege de verkeerde redenen. Je kiest voor het ZZP-schap omdat je wilt ondernemen naar eigen visie en voorwaarden, omdat je de vrijheid wil hebben om te werken op de manier die het beste bij jou past, misschien omdat je een betere werk-privé balans wilt, maar zeker ook omdat je oprecht geïnteresseerd bent in het ondernemer zijn!

Uiteindelijk is het een simpele rekensom. Een eenvoudige balansrekening, in combinatie met een stukje vraag en aanbod. Doe jezelf niet te kort, maar prijs jezelf ook zeker niet rijk. Een reële vergoeding zorgt uiteindelijk voor meer vertrouwen én voor mogelijke vervolgopdrachten. Bovendien zorgen forse uitschieters naar boven én naar beneden voor een slechte naam van de ZZP’er in het algemeen. En het is makkelijk om een goede naam op te bouwen, dan een slechte naam weg te poetsen.

Tot slot. Goede vakmensen zijn dikwijls geen goede ondernemers, en goede ondernemers zijn niet per definitie goede professionals. Het is vaak een mix van vaardigheden die bepaald of jij geschikt bent als ZZP’er. Je mag jezelf daarom vooraf echt wel even de vraag stellen of jij als individu de over de verschillende capaciteiten beschikt waaraan een ZZP’er moet voldoen, alvorens je naar de kamer van koophandel rent. Al is het maar om mij een plezier te doen 😉 Alvast bedankt!

Gaby

“Pleidooi voor de zelfstandige zorg professional”

Onlangs sprak ik met een oud-collega over de vraag; of het de kwaliteit van zorg ten goede komt als het aantal ZZP’ers in de zorg zal blijven toenemen. Al snel bleek dat we soms verschillend tegen dit vraagstuk aankeken. Echter bleek er zeker ook begrip voor elkaars argumenten te bestaan.

Natuurlijk, Hij heeft gelijk als hij zegt dat het de cliënt gebaat is bij continuïteit van vaste zorgverleners. Geen enkele zorgvrager zit te wachten op elke dag een ander gezicht. Niets is zo vervelend voor een zorgvrager als steeds opnieuw kennis te moeten maken en steeds zijn of haar verhaal opnieuw te moeten doen. En natuurlijk is dossierkennis en relatieopbouw een groot goed.

Daarentegen moeten we ook reëel zijn en erkennen dat wij als zorgverleners slechts passanten zijn. Passanten in het leven van een zorgvrager die soms kort, soms lang deel uitmaken van het dagelijkse bestaan van een zorgvrager. Maar in de meeste gevallen komt er een moment dat de wegen zich zullen scheiden. Dat is een gegeven waarvan we ons allen bewust moeten zijn.

Geen enkele zorgverlening is natuurlijk hetzelfde. ‘De zorg’ is een breed en veelzijdig begrip.

Je hebt te maken met verschillende zorgdisciplines, verschillende zorg overeenkomsten, verschillende zorgvragers, en verschillende zorgplannen. Daardoor is de bovenstaande vraag waarschijnlijk ook niet zo één twee drie te beantwoorden. Elke situatie is op zichzelf. Of zoals een oud docent van mij altijd zo mooi zei; ‘ieder mens is een unieke psycho-socio-somatische eenheid’. Hierdoor zullen enkele van jullie zich wellicht niet kunnen vinden in mijn pleidooi voor de zelfstandige zorgondernemer. Desondanks wil ik mijn mening hierover toch graag met jullie delen.

Voor diegene die mij niet persoonlijk kennen zal ik even kort uiteenzetten wie ik ben. Dit doe ik voor de verandering eens aan de hand van de begeleidingsdriehoek; Mijn naam is Gaby de Jong, 42 jaar oud, getrouwd en vader van in totaal 3 kinderen. Hoek 1) ik ben zorgprofessional, werkzaam als zelfstandig ambulant begeleider en zorgverlener in (met name) de gehandicaptenzorg. Hoek 2) Ik ben ouder van een dochter met een niet aangeboren hersenletsel (thuiswonend) en van een zoon met gedragsproblematiek (wonend binnen jeugdzorg). 3) ik ben patiënt nadat er bij mij ooit een tumor aan mijn hypofyse is ontdekt (succesvol verwijderd overigens). Ik acht mijzelf daardoor in staat het vraagstuk vanuit de verschillende hoeken van de driehoek te bekijken en te belichten.

Persoonlijk zie ik grote voordelen van zelfstandige zorgverleners. Om verschillende redenen ben ik van mening dat deze groep een positieve bijdrage kunnen leveren aan de kwaliteit van zorg;

Een zelfstandige zorgverlener bepaald zelf de doelgroep met wie hij/zij wil werken. Dit klinkt misschien heel suf, maar het heeft indirect alles te maken met motivatie en inzet. In vast dienstverband is het veelal de organisatie of instelling die bepaald op welke afdeling ze jou nodig hebben. Dit kan leiden tot desinteresse in de uitvoering van de zorgverlening. Je voert natuurlijk gewoon je taak uit, de hypotheek moet tenslotte ook worden betaald, maar je doet dit niet langer met dezelfde overtuiging en inzet die je had toen je voor dit prachtige vak koos. En dat is jammer!

Een zelfstandig zorgverlener is zelf verantwoordelijk voor de geleverde zorg. Hij of zij kan zich niet verschuilen achter een organisatie, een team, een leidinggevende, of een collega. Hij/zij is zelf verantwoordelijk voor de uitvoering en de naleving van zorg en visie. Daarnaast is een zelfstandig zorgverlener ook ondernemer, welke zelf ook gebaat is bij een tevreden klant (cliënt/patiënt). Hierdoor is het voor een zorgverlener ook veel eenvoudiger om samen met de zorgverlener de uitvoering van zorg te bepalen en te evalueren. Het lijntje is kort en duidelijk!

Een zelfstandig zorgverlener is in het geval van flexibele inzet veelal verschoond van (irrelevante) voorkennis. De “inval ZZP’er” is, met andere woorden, veelal niet gekleurd in zijn of haar oordeel ten aanzien van de cliënt/patiënt. Ook maakt de flexibel werkende zorgverlener geen onderdeel uit van een mogelijk eerder ontstaan conflict tussen cliënt en zorgorganisatie. Hierdoor wordt de zorgverlener vaak positief ontvangen door de cliënt, een neutrale partij met wie hij/zij eerder in gesprek zal gaan. Met als voordeel dat bepaalde situaties eerder zullen worden besproken en mogelijk zelfs sneller zullen worden opgelost.

Een zelfstandig zorgverlener die flexibel werkt is vaker ontlast van neventaken. Dit zorgt ervoor dat er meer tijd is voor de cliënt/patiënt zelf. Veel zorgverleners in vaste dienst zijn administratieve medewerkers geworden tegen wil en dank. De werkzaamheden waarvoor de zorgverlener ooit heeft gekozen worden in veel gevallen voorbijgestreefd door allerlei verplichte bijzaken. Het plezier in het werk van de zelfstandige zorgverlener komt hierdoor vaak terug. Er kunnen zijn, voor de cliënt, op de werkvloer, persoonlijke aandacht en nabijheid, een luisterend oor en een leuke activiteit. Iets waar beide partijen van groeien en de kwaliteit van zorg vergroot!

Een zelfstandig zorgverlener bepaald zelf wanneer hij/zij wil werken. Dit lijkt een non-argument, maar dat is het zeker niet! Als gevolg van een zelfbepaalde balans tussen privétijd en werktijd is de zelfstandige zorgverlener vaak zelf ook beter in balans. Iets wat door enkele van de doelgroepen soms feilloos wordt aangevoeld. Niet met tegenzin je negende dienst op rij moeten werken, niet een dubbele dienst hoeven te draaien, geen ongewenste nachtdienst te moeten draaien, niet op het laatste moment een zieke collega te hoeven vervangen. Het werkt allemaal door in ons zelf, en daarmee ook in de kwaliteit van zorg.

En zo kan ik nog wel enkele voordelen bedenken van het zelfstandig ondernemerschap in de zorg. Maar ik ga ervanuit dat ik mijn boodschap duidelijk heb gemaakt.

Ik word dikwijls benaderd door mensen die overwegen om de overstap te maken naar een vorm van zelfstandigheid in de zorgverlening. Soms nodig ik ze uit en onder het genot van een bak koffie vertel ik vol enthousiasme hoe ik het allemaal ervaar. Zelf ben ik ook jaren in dienst geweest van een organisatie, waardoor ik bepaalde zaken goed met elkaar kan vergelijken. Voor mij persoonlijk geldt dat ik het plezier in mijn werk weer terug heb gevonden. En dat gun ik iedereen met een zorghart!

Menigmaal heb ik uitstekende zorgverleners het zorg-vak zien verlaten. Uitstekende zorgverleners die toevallig niet zo goed waren in de verplichte neventaken. Of collega’s die door de hoge werkdruk hebben gekozen voor een ander vak. Niet met hun hart, maar met hun verstand. En dat vind ik werkelijk doodzonde! In een tijd dat elke goede zorgverlener keihard nodig is!

En als ik er door middel van dit pleidooi er mede voor kan zorgen dat de goede zorgverleners het vak weer omarmen, dat ze weer met plezier naar hun werk gaan, al is het er maar één. Dan is mijn pleidooi in elk geval niet voor niks geweest!

Gaby